gedicht van de maand

In de winter

Helder het takkenpatroon
ook niet het kleinste geheim
meer schuilend tussen de twijgen
overgeleverd aan zwijgen
de leeggestormde boom

maar tot de uiterste top
vol van gespannen geduld
eens is het doodsgetij om
eens is het wachten vervuld

Inge Lievaart

staartmezen

Net als gisteren zat op het voederhuisje een heel stel staartmezen. Ze kwamen ineens aanvliegen en waren al snel weer verdwenen. Gauw een foto gemaakt! (klik op de foto voor een vergroting)

Nieuwjaarsdag

Aan het begin van dit nieuwe jaar wensen we iedereen een heel mooi (tuin)jaar toe!

muisje

Aan de vele appels in de tuin doen niet alleen de merels zich tegoed....

kerst 2008

Vorst. Een witte waas over het gras en de planten
als bestrooid met poedersuiker.....

brandhout

De stapel brandhout voor onze houtkachel was aardig geslonken. Tijd om weer een voorraadje hout te hakken, het was er goed weer voor vandaag.

gedicht van de maand

Als ik hou van de wind, hem bewonder
en als een dwaas bezing...
dan is dat omdat hij heel mijn wezen verruimt,
dan is dat omdat hij,
alvorens met zijn brute kracht of mateloos innige tederheid
in mij binnen te dringen -
via mijn longen en door de poriën
tot in het bloed waarvan mijn lichaam leeft -
heel de wereld aan zijn hart heeft gedrukt.

E.Verhaeren


foto: Bram van der Hout

roodborstje

Steeds als ik in de tuin aan het "rommelen" ben komt een roodborstje me gezelschap houden, hopend dat er weer ergens een lekker hapje te voorschijn komt.

sneeuw

Vannacht is ook bij ons de eerste sneeuw van dit jaar gevallen

"zwart" grasje

In onze bostuin groeit een donker grasje, ophiopogon genaamd. Het heeft met kleine lichte bloemetjes gebloeid en heeft nu diep donkerblauwe besjes, heel mooi.

gedicht van de maand

Herfst

Met bladgoud schildert
herfst de bomen.
Het gras is nog groen en zomer
schuilt in plooien van wind.
Schaduw van winter
gaat zich te buiten.

Wie zoekt
richt zich naar binnen,
wakkert vuur aan in zijn ziel,
legt een voorraad aan van licht,
kleurt stilte in met goud.

In de aarde kiemt de lente,
in de mens een oud begin.

Uit: Bevroren licht
Els van Stalborch

fragiele schoonheid

Rozen blijven ongelofelijk boeiend. Vocht en kou verlenen ze een tere schoonheid, die er weer om vraagt door de camera vastgelegd te worden.