Sneeuwklokjes

De sneeuwklokjes bloeien uitbundig nu, ook in onze tuin. In onze omgeving zijn a.s. zondag vier tuinen open die een grote verzameling bloeiende sneeuwklokjes hebben.
Hier meer informatie.

gedicht van de maand

Het tedere

en een pluizen veertje

viel op de steen

en in z'n haartjes droeg het een

beukenschutblaadje 

als een klein spits 

uitstaand

bruin zeiltje

mee door de lucht

van mos

en blad

en mierenzuur

verzadigd.

Catharina van der Linden

Nieuwe sjaal

Weer baddag?

Het blijft toch leuk, dat badderen. In korte tijd zag ik achtereenvolgens een pimpelmees, merel, koolmees, winterkoninkje en vink een bad nemen. Zaterdag de eerste van de maand, baddag?
Vorige keer een minireportage van de pimpelmees, nu van het winterkoninkje. Het kreeg er geen genoeg van en kwam nog een paar keer terug.

Terugblik

Er is nog niet veel aan, buiten, hoewel de eerste bolletjes hoopgevend zijn. Toch maar even een terug(vooruit?)blik naar de zomer:

Sneeuw

gedicht van de maand

Eerste sneeuw in de tuin (fragment)

Verhelderd ligt en overal omzwacht,

en tinteljong en toch zo eindloos oud,

dat 't bijna angstig maakt en onvertrouwd 

dit daaglijks plekje nu in winterdracht.

Gedekt zijn alle sporen, kalm en zacht... 

Jacobus van Looy (1855-1930)

Badbeurt

IJzig koud en glad

Wat een contrast met vorige week, en met de andere helft van het land. Daar bloeien de narcissen al, hoorde ik. Hier is het nu spekglad door ijzel en (lichte) sneeuw.
Maar ook wel weer mooi:

Nieuwjaar

Nieuwjaarsdag. We hebben heerlijk in de zon gezeten. Nooit eerder was de tuin zo groen op 1 januari. Er is nog steeds bloei.

Nog steeds bloeiende rozen

Achillea

Rehmania elata (Chinees vingerhoedskruid)

 En nieuwe bloei: de eerste Helleborussen

Nieuwste sjaals

De laatste maanden heb ik weer meer tijd om te breien. De nieuwste sjaals zijn gebreid in hetzelfde blaadjespatroon, maar van verschillend materiaal. De zwarte is van mohair met zijde, de roomkleurige van alpaca met zijde. Dit laatste materiaal is iets dikker, wel heel licht en heerlijk warm. Allebei weer te koop via mijn  webwinkel

 

gedicht van de maand

Deze keer weer eens een gedicht van Leo Vroman, de vorig jaar op 99jarige leeftijd overleden dichter. Afgelopen vrijdag zijn we naar een toneelvoorstelling geweest die is gemaakt naar de roman over Leo en zijn vrouw Tineke, 'Hoe mooi alles', geschreven door Mirjam van Hengel. Een prachtig boek en ook de voorstelling was grandioos. Alleen deze week nog te bekijken op verschillende plaatsen in Nederland. Doen!

Daarom bewonder ik de bomen:

omdat ik niet zo ruisen kan,

en in mijn eigen schaduw dromen -

ik ben een winters magere man

maar kan op voeten nader komen. 

                                     Leo Vroman