woensdag 15 februari 2017
donderdag 26 januari 2017
Toverhazelaar
De toverhazelaar (Hamamelis) bloeit al een poosje. Het is één van de vroegste bloeiers hier in de tuin.
donderdag 19 januari 2017
gedicht van de maand
Winter. Elke boom, herleid
tot zijn skelet, staat helemaal los,
total loss.
Slechts sneeuw doet wat verloren
is, weer bij elkaar horen,
weer bij elkaar luisteren,
maakt bomen weer tot bos.
Herman de Coninck
woensdag 18 januari 2017
maandag 16 januari 2017
zondag 15 januari 2017
zaterdag 14 januari 2017
donderdag 29 december 2016
Vogelvoederhuis
Ons mooie nieuwe vogelvoederhuis, gemaakt door Peter Scheedler, van wie wij verschillende kunstwerken in de tuin hebben.
Ook mooi na een nachtje vorst.
woensdag 21 december 2016
gedicht van de maand
December
Nu mist het woud zijn purpren najaarspracht.
Een ritslend kleed van rosse blaadren dekt
de weeke wegen, waar 't geplet fluweel
van plekken mos, smaragdgroen, zichtbaar bleef.
De hooge boomen, zwart en bladerloos,
wien grijsgroen mos de ruige stammen dekt,
herdenken, droef, den zoeten zomertijd,
en schudden zacht den wijzen, kale kruin.
In de oude toppen klaagt de winterwind.
Door 't huivrend schaarhout vaart een lange zucht,
en trillend klapwiekt, als een bruine vlinder,
't verdorde blad, dat trouw bleef aan zijn tak.
Hélène Swarth (1859-1941)
Nu mist het woud zijn purpren najaarspracht.
Een ritslend kleed van rosse blaadren dekt
de weeke wegen, waar 't geplet fluweel
van plekken mos, smaragdgroen, zichtbaar bleef.
De hooge boomen, zwart en bladerloos,
wien grijsgroen mos de ruige stammen dekt,
herdenken, droef, den zoeten zomertijd,
en schudden zacht den wijzen, kale kruin.
In de oude toppen klaagt de winterwind.
Door 't huivrend schaarhout vaart een lange zucht,
en trillend klapwiekt, als een bruine vlinder,
't verdorde blad, dat trouw bleef aan zijn tak.
Hélène Swarth (1859-1941)
dinsdag 29 november 2016
dinsdag 22 november 2016
gedicht van de maand
Ik zag een roos
op 't einde van november.
Een roekeloze roze roos
op stekellange steel.
Ze deed mij in haar
overmoed oneindig veel.
En telkens
als ik haar zag staan,
stond ik even stil
en sprak haar aan.
Zelfs in de nacht
ben ik haar niet vergeten.
Hoe kon een enkele roos
mij zoveel doen?
Ze was - als ik - verdwaald
in een verkeerd seizoen
en wilde van gemis niet weten.
Ria Zifkamp
donderdag 10 november 2016
Abonneren op:
Posts (Atom)